Sharing-Success Sponsors

Huis ter DuinKwast WijnkopersHANOSSimon de VogelHeuvelman Sound & Vision B.V.Vacu Vin

Yodifee

Cambodja - Kandal – Takhmao

Augustus 2013

Yodifee, de naam van een ooit klein project, gestart door de onbaatzuchtige en vriendelijke Nimul die voorheen werkzaam was bij de primary school (Lavalla) een paar straten verder op om vervolgens vier kinderen met een lichamelijke beperking in huis te nemen nadat ze nergens anders meer terecht konden na hun basisopleiding. Terug naar huis was voor deze kinderen geen optie, omdat er simpelweg geen thuis was en dit was het allereerste begin van Yodifee wat nu uitgegroeid is tot een grote organisatie welke internationale steun krijgt van onder andere Sharing Success. Hier kunt u een reportage lezen van Jenya Krul. Zij heeft in de zomer van 2013 een bezoek van twee weken gebracht aan Yodifee.

 

YODIFEE (Youth with Disabilities Foundation for Education and Employment)
 
Eenmaal aangekomen bij het hoofdkantoor van Yodifee, Villa Maria zo`n 14 kilometer buiten Phnom Penh, veranderden onze zorgelijke gezichten die zich hadden gevormd na de ervaringen in Phnom Penh, in gezichten met een voorzichtige glimlach en ons hart openden zich na het voelen en zien van wie er op ons stond te wachten, want bij de entree stonden zo`n dertig kinderen ons met een grote bewondering en een warme en brede lach op te wachten. Vriendelijk groetend en knikkend kwamen er een paar potige en zelfverzekerde jongens op ons af zodra we de terreinwagen van Nimul uitstapten met de vraag of alles goed ging. Hun ogen glinsterden bij het geven van deze begroeting en achter ons hoorden we gegiechel waardoor wij ons omdraaiden en zagen dat daar een groepje leuke meiden ons aandachtig stonden op te nemen met hun grote vriendelijke ogen en friemelende handen die ze in hun schoot hadden gevouwen. 

 

Het proces van Yodifee bestaat uit vijf chronologische elementen, namelijk Villa Maria (een vervangend thuis voor lichamelijk gehandicapte jongeren), een basisschool, taalkundige en schriftelijke opleiding, opleiding tot een bepaald vak zoals kapper, naaister en technisch medewerker met tot slot de ondersteuning en hulp bij het zoeken van een betaalde baan zodat de uiteindelijk jong volwassenen zichzelf kunnen onderhouden en voorzien in de dagelijkse behoeften. Het ronde logo van Yodifee staat ook symbool voor de eenheid van het proces en als een wiel dat zich voort blijft bewegen.

 

Daarnaast heeft Yodifee ook nog een boerderij in het westen van Cambodja, een handicraftshop en website waar zij zelfgemaakte spullen verkopen, helpen zij gezinnen om hun kinderen naar school te laten gaan hetzij door het gehandicapte kind te voorzien van een brace/rolstoel/fiets of operatie ter verbetering van de motoriek en de dagelijkse handelingen en door de betrokken school (na bemiddeling) toegankelijk te maken voor de nieuwe leerling met handicap zoals steunen in een toilet of een oprit bij een trappetje. 

Doordat de kinderen al een achterstand hebben door hun lichamelijke handicap en soms een kleine cognitieve ontwikkelingsachterstand hebben krijgen de kinderen hier ook training in persoonlijke groei. Meestal een belangrijk vergeten onderdeel in projecten, welke de basis legt voor het leven, namelijk een die een individu meer zelfvertrouwen geeft in zijn/haar eigen kunnen, het individu leert om te vertrouwen op zijn/haar eigen vaardigheden en leert om te handelen op het maken van eigen keuzes met daarbij het dragen van eigen verantwoordelijkheden. Zo heeft ook ieder kind bij Yodifee een eigen plan met daarin de doelen voor een bepaalde tijd en deze worden dan ook regelmatig besproken om te zien wat er nodig is om deze doelen te bereiken.

 

Wanneer ik Nimul vraag waar hij het meeste trots op is begint hij eerst hard te lachen en gooit zijn hoofd naar achteren, waarschijnlijk vanuit een soort van verlegenheid en bescheidenheid. Dan kijkt hij mij serieus aan en verteld dat als hij in een huis komt waar helemaal niets is, omdat het gezin zo arm is, het fijn is om een stukje hoop te brengen. Een stukje hoop wat de mensen vooruit brengt en ze niet laat bungelen aan een zijde draadje. Een stukje hoop door het kind op te leiden tot een zelfverantwoordelijk individu met basisvaardigheden en een specialisatie ten aanzien van een vakmanschap. Daarnaast hoopt Nimul dat hij mensen inspireert om ook positief te handelen en daarmee het positieve handelen te verspreiden. Dit is dan ook goed zichtbaar wanneer we over het terrein lopen en de kinderen elkaar helpen, grapjes met elkaar maken, zelfvoorzienend zijn zoals de eigen kleding wassen, een super gitaar optreden geven aan elkaar, elkaar voortduwen in de rolstoel of elkaars haren wassen om het vervolgens te bewerken met een föhn of iets dergelijks.

Met een bezoek aan de boerderij in een van de provincies die Cambodja rijk is, namelijk de groenrijke provincie Kampot, is de start van een nieuwe dag. Een rit van zo`n twee uur over rood en bruin gekleurde wegen waarop de auto het stof doet opwaaien en wij op de achterbank heen en weer worden geslingerd alsof we in een kermisattractie zitten. Bomen met lange stengels met groene ronde toppen in de rijstvelden die mij doen denken aan lolly`s in appelsmaak en hardwerkende mensen met koeien langs de kant van de weg of in de intens groene rijstvelden.

 

Een indrukwekkende impressie van het veelomvattende project Yodifee verwerkt in een korte film.

We rijden een klein smal weggetje op, waarvan we in eerste instantie denken dat de jeep daar te breed voor is, om vervolgens aan te komen bij de boerderij. Een onderdeel van yodifee waar momenteel zes jongens opgeleid worden met betrekking tot het boerenleven. De studenten kunnen hier zelf een keus voor maken nadat ze de basisopleiding af hebben gerond. Het perceel ziet er verzorgd uit en zodra we uit de auto stappen horen we de dierengeluiden om ons heen alsof ze weten dat er vreemden op bezoek komen. We worden rondgeleid en mogen een kijkje nemen in het klaslokaal waar de zes aanstaande boeren les krijgen over de ziektes van een koe om vervolgens praktijkles te krijgen in de stallen waar vier varkens hun jongen aan het voederen zijn. De jongens maken de stallen schoon met een zelf gefabriceerd bezempje van gedroogde bladeren, spuiten wat verkoelend water en geven de dieren te eten. De varkens worden na vier maanden verkocht voor een bedrag van 2 dollar per kilo. Als we later nog eens langs lopen zijn twee studenten eten aan het koken en willen ze dit maar al te graag met trots laten zien.

Tijdens ons bezoek kunnen we de kinderen van de dagopvang, dit zijn jonge kinderen met een flinke cognitieve beperking, niet ontmoeten vanwege een studiedag voor het personeel. Ze krijgen informatie over wat de verschillende ziektebeelden inhouden en hoe hier mee om te gaan in de praktijk. Een goed initiatief.

Na het drinken van een zelfverbouwde kokosnoot en een lunch bij een medewerker thuis (op het platteland) beginnen we met onze bezoeken aan studenten thuis waarvoor we nog dieper de rijstvelden in moesten lopen nadat we de auto aan de kant van de weg hadden geparkeerd. Een bijzondere en mooie ervaring die ons een heel klein kijkje gaf in het leven van een arm gezin op het platteland met een gehandicapt kind wat hulp nodig heeft of al eerder heeft gekregen.

Ons eerste bezoek was aan een dertienjarig meisje, Chrun Thon, met een ziekte waardoor haar rug vergroeid is, zij sinds een jaar incontinent is en niet meer kan lopen omdat haar benen wegklappen. De verdere ontwikkeling van haar ziekte is onduidelijk. Dit is tevens ook het probleem waardoor zij sinds vier maanden niet meer naar school kan. Er zijn verschillende gesprekken geweest om Chrun Thon een plaats te bieden bij de Lavalla school, maar vanwege de afstand is moeder erg sceptisch en nog niet overtuigd. Wanneer we Chrun Thon vragen wat haar allerliefste wens is antwoord zij dat ze weer wil leren, terwijl haar 86-jarige oma achter haar met een piepstemmetje instemmend knikt en Khmer tegen ons praat. We worden voorzien van een kokosnoot en nemen plaats op een soort tafel van bamboe op palen, maar welke dient als zitplaats voor bezoekers en het gezin. Na ons bezoek kregen we negen dagen later te horen dat moeder en vader hadden besloten Chrun Thon toch te laten gaan naar Lavalla School.

 

Chrun Ton, 13 jaar, Cambodja


Vervolgens bezoeken we, na een wandeling van bijna een kilometer over een heel smal paadje door de rijstvelden, ry chandara. Een zes jarig jongetje met open en blije blik, maar welke wel in eerste instantie erg verlegen is en telkens achter de benen van zijn vriendelijk lachende moeder kruipt. Ry chandara is geboren met twee klaphanden en twee klapvoeten. Het Liliane fonds en Sharing Succes hebben het mogelijk gemaakt dat Ry Chandara in 2012 een operatie heeft gekregen waardoor hij voor het eerst van zijn leven kon gaan leren lopen en het vervolgens op aandringen van de trotse oma aan ons kon laten zien. Wanneer ik oogcontact maak en in het khmer tegen hem begin te tellen kijkt hij me met grote ogen aan en is de verlegenheid snel weg. Ry Chandara klets honderd uit en maakt grapjes zoals een zesjarige dat doet. In oktober 2013 zal hij starten op een school in de buurt.

Ry Chandara, 6 jaar, Cambodja


Tot slot gaan we op bezoek bij nog een student, maar deze is helaas niet thuis. Wel krijgen we een koe te zien welke is gegeven door yodifee van het budget gekregen van Liliane fonds en Sharing Succes. Arme gezinnen (met een gehandicapt kind) kunnen in aanmerking komen voor een koe. Deze koe voorziet het gezin in melk en uiteindelijk in een kalf. Een van de twee koeien wordt weggehaald om vervolgens weer bij een ander gezin te worden geplaatst en te voorzien in melk, te werken op het rijstveld en uiteindelijk weer een nieuw kalf te baren. Daarnaast krijgen sommige gezinnen een fiets zodat de ouders het kind naar de school kunnen brengen.

Een indrukwekkende dag welke ons doet beseffen dat veel Cambodjaanse arme gezinnen met een gehandicapt kind inderdaad een stukje hoop krijgen als zij een koe krijgen dat naast het huis van gedroogde bladeren, hun enige bezit is en ook nog eens voorziet in melk, helpt op het rijstvelden en een kalf baart, een fiets krijgen om hun kind naar school te brengen of als hun kind een operatie krijgt waardoor het zelfstandig kan lopen en uiteindelijk naar school kan. 

 

Lavalla school

 

De basisopleiding die de kinderen krijgen volgen zij op de Lavallaschool. Dit is zo’n twee kilometer rijden van Villa Maria en is opgezet door Australische broers. Ook hier verblijven kinderen die dankzij het Liliane Fonds en Sharing Succes een kans hebben gekregen zoals Chrun Thon om te kunnen leren, te eten en te drinken, medische zorg krijgen en kunne groeien in welk opzicht dan ook om vervolgens door te stromen naar Yodifee voor een High school opleiding of een vakmanschap. Het is fijn en ontroerend om te zien dat de kinderen zich veilig voelen en bijna de hele dag met een glimlach op hun gezicht een les volgen, de lunchtafel afruimen of elkaar helpen als het bijvoorbeeld even niet lukt met de rolstoel of een prothese die losschiet. 

  

Zelfvertrouwen en kracht, dat zijn de twee woorden die mij omver bliezen en tranen in mijn ogen deden opwellen toen ik vrijdagmiddag naar een 4,5 uur durend optreden zat te kijken gemaakt door de Yodifeestudenten in samenwerking met de highschool studenten en hun begeleiders. Wat ontzettend gaaf om te zien dat de Yodifeestudenten voor een bijna volle zaal (150 mensen) zichzelf zo bloot geven door te zingen, een instrument te bespelen, te dansen, te acteren en stand up comedy doen. De glimlach van de studenten en hun trots groeiden met de minuut en dit was ook goed zicht- en voelbaar, vooral wanneer het publiek regelmatig juichend klapten of hard moesten lachen na een goede grap.


Dit is ook precies het doel wat Yodifee wil bereiken, namelijk gehandicapte kinderen doen laten opgroeien in een veilige omgeving waarin zij onderzoekend te werk kunnen gaan, kunnen leren en studeren, medische zorg of rehabilitatie krijgen en gedurende dit hele proces hun zelfvertrouwen te laten groeien, zodat zij inderdaad de kracht krijgen om iets van hun leven te maken, te durven dromen over de toekomst en zelfstandig te zijn.

Ik maak dan ook een hele diepe buiging voor alle hardwerkende en vriendelijke studenten van Yodifee en Lavalla, alle medewerkers die deel uitmaken van het proces, de donateurs van het Liliane Fonds en Sharing Succes (want zonder hen is het niet mogelijk) en voor de directeur Nimul. 


Vriendelijke groet,

Jenya Krul